تبليغاتX
و شهد شهر با تو بودن...

ای زخم خورده سالیان دور
و ای میزبان صبور و همیشگی مرگ و زندگی
                                             آتش و آب
                                            مهر و جنون
دوستت دارم با تمام بیقراریت
می دانم روزگاری نه چندان دور
               طلاقت خواهم داد
و دیگرانت از نو آغاز خواهند کرد
باشد که حرمتت را پاس دارند
و از آسمانت ستاره ی عشق بچینند

و تنها وظیفه من
نشاندن گل سرخی است 
             در دل بیکران تو
                                                                              محمد

+ نوشته شده در  Sun 14 Oct 2007ساعت 7:28 بعد از ظهر  توسط محمد صادقی  | 



پدر بعد از اینکه از سر کار برگشته بود در حالی که روی مبل لم داده بود رو به فرزندش کرد و چنین گفت:

-پسرم ,دلبندم مادرت کجاست؟
-توی آشپزخانه داره غذا درست میکنه.
- برو یه سر بهش بزن و بگو بابا اومده.
پسر: بابا به مامان سر زدم زمین خورد.
-چی؟ زمین خورد ؟ مگه ناهار نخورده بود؟ بریم ببینیم چی شده عزیزم...
-مادر ناله کنان با لحنی بس عصبانی رو به پدر گفت:
-این چه کاری به بچه یاد میدی با سر رفت تو شکمم منم زمین خوردم.
پدر: زن ! شکم  تو که سالمه چجوری رفت تو شکمت ؟
-منظورم این که با سر زد تو شکمم پام سر خورد زمین خوردم.
-حالا چه جوری زمین خوردی؟ اینجا که همش کاشی دندوناتو میشکنه...
-اه بابا منظورم اینه که افتادم زمین...
-عجب بچه ای ! تو برا چی زدی تو شکم مامانت؟!
-خوب خودت گفتی به مامانت یه سر بزن!
مادر : خوب  حالا ... بدو یه تلفن به خالت بزن ببین حرکت کردن!
بچه: مامان من غلط بکنم از این به بعد به کسی چیزی بزنم!

این جور مواقع است که باید بگیم فارسی را پاس بداریم ...

+ نوشته شده در  Mon 25 Jun 2007ساعت 12:46 بعد از ظهر  توسط محمد صادقی  | 



 فهم  لایه های عمیق و درک درست از کاریکلماتور, مستلزم توجه و اندیشیدن دوباره و ممارست  است. نگاهی که در خود امکان تحول بنیادین را دارد و می تواند بستر مناسبی برای طرح اندیشه های والا باشد و نفوذ و تاثیری شگرف بگذارد. کاریکلماتورهایی را می آورم و مطمئن هستم  اگر خوب بنگرید لذت و استفاده خواهید برد.

وقتی که آتش بس را رعایت کرد که فشنگ هایش ته کشید.
خورشید را به شب تزریق کردم.
خودنویسم را از سیاهی شب پر می کنم و از سپیدی صبح مینویسم.
موهای سیاهم به موهای سپیدم احترام زیادی قائل هستند.
دلم برای ماهی میسوزد که در ایام کودکی نمیتوانند خاک بازی کنند.
وقتی سرما میخورم با خودم دست نمی دهم.
پرویز شاپور

ــ مجرمين با دستهاي قانون نمي ميرند ، آنان با دستهاي انسانهاي ديگر هلاك مي شوند .
برنارد شاو
ــ هيچ وقت نمي توانيد با مشت گره كرده ، دست كسي را به گرمي بفشاريد .
گاندي
ــ هنر زندگي اين است كه بتواني صداقت دستهايت را به همگان نشان دهي .
اي وي لوكاس
ـ در جايي كه هيچ شاهدي براي اثبات دلايل وجود ندارد ، اثر دستها ما را متقاعد مي سازد كه خدايي هم هست .
اسحاق نيوتون

ــ قوه جاذبه زمين ، ابرها را مي دوشد .
ــ در بازار بورس ، اخلاق رو به تنزل است .
ــ سايه ام تا گور بدرقه ام كرد .
ــ تنها پناهگاه موش سوراخ است .
ــ كارت شناسائي بهار گل است .
حميد شاد

ــ آنقدر كم غذا مي خورد كه انگل ها از دستش شكايت كردند.
ــ آنقدر دگرانديش بود كه مغزش افكار خودي را نابود مي كرد.
ــ آنقدر دل همه را مي سوزاند كه آتش نشاني از دستش شكايت كرد.
ــ آنقدر ميهمان نواز بود كه اجازه ورود همه انگلها را به بدنش صادر كرده بود.
ــ بخاطر احترام مجبور به كلاهبرداري شدم. 
گل محمدی

ــ آنهايي كه يك سر دارند و هزار سودا، نمي توانند سري توي سرها در بياورند !
ــ بعضي ها ، مي خواهند نامردي را به جايي برسانند كه بعضي ها بار كج را به منزل !
ــ آنهايي كه از خود بي خود مي شوند ، نمي توانند خودي نشان بدهند.
سيد يوسف ميرزايي

ــ بعضي ها هميشه تو چشم اند بعضي ديگر اصلا” به چشم نمي آيند .
ــ بعضي ها ترقه را دوست دارند بعضي ترقي را ...
ــ قلمي كه پرحرفي مي كند عمرش كوتاهه .
ريحانه كيوان

+ نوشته شده در  Wed 4 Apr 2007ساعت 6:54 بعد از ظهر  توسط محمد صادقی  | 



بوی بهار

...و من حریص تر از همیشه
دستان نیازمندم را به پیشگاهت می آورم
و سرشار از شوق و تمنا به انتظارت می نشینم
تا تمامی وجودم را به بوی دل انگیز تو
                                  آشنا سازم

                       ***

سراغ تو را از شبنمی خواهم گرفت
که لبانش را به بوسه گلبرگی
به هنگامه فلق گلگونه گشته
و از نسیمی که عطر دل انگیزش را
                 از تو به ارمغان دارد

                    ****

تو را با زمزمه ی رود
          ماهیان قرمز
          سبزه و خاک 
و با رگبار خوش آهنگ باران
که ردپای زمستان را می شوید
و بشارت تو را می دهد
            می شناسم

                ***

تو سروش بیداری
و پیغام آور تولدی دگر باره هستی                                     
                                     عشق عالم بر تو باد
                                                                         محمد

                        

این خروس را که سنبل بیداریست  به مناسبت عید با آبرنگ کشیدم و تقدیم به شما میکنم.

+ نوشته شده در  Thu 15 Mar 2007ساعت 5:32 بعد از ظهر  توسط محمد صادقی  | 



      

بوی توام را باد از کوچه باغی به همراه دارد
که درختان سروش قرنهاست
             ایستاده می میرند
تو طعم همه زیستنی ...
و شکوه بی پایان عشق
ای آبی تر از آسمان

           ***

از  کوچه ای که گذر کرده ای
جویبارانش از آلاله ها لبریز است
و کبوترانش نام زیبایت را
            زمزمه می کنند
و هنوز هم آب و آیینه بوی تو را می دهند

              ***

به کدامین افسانه می مانی
که در دستان دخترکانت شقایق ها
                         جان می گیرند
و گیلاس گوشواره هاشان هرگز هرگز
                        پژمرده نمی شود
و راز شکفتن در قلبشان جاری است

      من به دستان تو می آویزم تا
        خویشتن را جاودانه سازم
                                                            محمد صادقی

 

+ نوشته شده در  Wed 14 Feb 2007ساعت 7:5 بعد از ظهر  توسط محمد صادقی  |